Je team is een moestuin

Een team lijkt op een moestuin. Dat klinkt vriendelijk tot je er met je laarzen in staat en merkt dat ze lek zijn in de regen. Kletsnatte sokken. Er ligt opnieuw blad tegen het hekje terwijl je het gisteren nog hebt weggehaald. Dan zie je wat dit werk vraagt: het is nooit af en timing bepaalt alles.

Er zijn periodes waarin je zaait en het stil blijft waardoor je je afvraagt of er überhaupt iets gebeurt. Er zijn weken waarin alles tegelijk opkomt en je handen tekortkomen. En er zijn fases waarin je vooral opruimt omdat wat eerst werkte nu de groei verstikt. In elke fase zit dezelfde verleiding. Je gaat iets doen dat niet past bij het moment.

Teams hebben hun seizoenen.

Teams verliezen hun ritme en bewegen langs elkaar heen. De één legt de grond open terwijl de ander iets probeert te laten wortelen. Iemand anders wil al binnenhalen wat nog geen tijd heeft gehad. De grond raakt moe en de energie verschuift van groeien naar herstellen.

Wat hier speelt gaat zelden over inzet en bijna altijd over zien. Zonder zicht voelt alles urgent en krijgt elk signaal dezelfde lading. De grond vraagt soms om rust en soms om ingrijpen. Dat verschil zie je pas als je vertraagt en samen kijkt.

De Quickscan© legt dat patroon bloot. Je ziet waar het team zich bevindt. Je ziet waar het wringt. Je ziet waar energie wegloopt en waar nog kracht zit. Vanaf dat punt wordt kiezen weer mogelijk en krijgt handelen richting omdat duidelijk is wat de fase vraagt.

Soms vraagt dat om voeden. Soms om begrenzen. Soms om wieden. Soms om niets doen. Precies daar gaat het vaak mis want niets doen voelt als nalatigheid terwijl het onderhoud is.

Wanneer het ritme terugkeert verandert de sfeer. Zonder uitleg wordt zichtbaar wat groeit. Wat rijp is. Wat zijn werk heeft gedaan. Dan zie je dat een team geen project is dat je afrondt maar een veld dat je bijhoudt.

Door: Tobias Kalverdijk