Om 10:00 drinken we koffie

Om half tien staat er een patiënt aan de deur en vraagt: “is er koffie?”

Een teamlid draait zich om met een dampende beker in haar hand en zegt zonder te knipperen dat we hier pas om tien uur koffie drinken, met als slot: “dus nog even geduld.” Achter haar drukt een collega op de knop van de koffiemachine. Ze zag het gesprek, ze hoorde het gesprek en dacht toch: dit is een prima moment voor een kopje espresso.

Onder luid gebrom van de koffiemachine draait de patiënt zich om en loopt weg.

Het is zo’n moment waar je net te lang bij blijft hangen. Omdat het niet klopt en tegelijk heel begrijpelijk is.

Als het teamlid even had gezegd: “grappig… ik hoor mezelf dit zeggen terwijl ik koffie in mijn handen heb”, was dat genoeg geweest.

Maar vaak laten we dat liggen. Het gesprek gaat door, de koffie loopt en het moment zakt weg.

En dus drinken we om tien uur koffie. Behalve als je al een kop koffie in je handen hebt.